U heeft het kunnen lezen: het was inderdaad een beetje de goden verzoeken om in de week voorafgaand aan de ontknoping al voorzichtig over een kampioenschap te spreken. Inmiddels heeft u op onze Socials al kunnen lezen hoe het is afgelopen, maar deze memorabele zaterdag vraagt simpelweg om een uitgebreide terugblik. Dit was een ochtend in Hoogeveen die veel spelers, trainers, leiders en supporters zich over pakweg 25 jaar nog levendig zullen herinneren!
Zaterdagochtend 8.15 uur: Nathan presenteert zoals gebruikelijk een uitstekend voorbereide PowerPoint aan de boys van JO17-1. De koppies staan op scherp. Dit ondanks de examens waar een groot aantal middenin zit, en de verleidingen van de zomerfeesten in Sint Isidorushoeve. Eigenlijk was er geen bespreking nodig; iedereen wist precies wat er moest gebeuren: strijden, vechten, bikkelen en winnen…
Iets na half tien kwam de rood-groene karavaan het parkeerterrein oprijden van de mooie sportaccommodatie van VV Hoogeveen. Een aantal jongens was extra gebrand op deze wedstrijd. Deze tegenstander hield ons namelijk ooit van de beker af in de finale van het Bonifatiustoernooi in Dokkum. We wisten echter ook dat dit team in vorm was, gezien de uitslagen van de afgelopen weken. Dankzij hen stonden we overigens bovenaan; zij speelden de vorige ronde gelijk tegen de toen nog ongenaakbare lijstaanvoerder DZOH uit Emmen.
De tribune was gevuld met veel publiek uit Haaksbergen, sommigen zelfs uitgerust met een Bon Boys-sjaal en paraplu. Zelfs Matthijs Blijham, Leon ten Voorde en Gert Jan Klanderman hadden een kaartje gekocht. Ook zij wilden getuige zijn van deze heerlijke kampioenswedstrijd. Prachtig hoe betrokken zij zijn en dat ze ‘gewoon’ even naar Drenthe zijn afgereisd.
De spanning was aan het begin van de wedstrijd overal voelbaar. Het was even aftasten op het veld en de concentratie spatte van de gezichten van de onder-17-spelers af. Ze voelden de regen niet eens die met bakken uit de lucht kwam. Onze vaste grensrechter Ronnie was gelukkig ook messcherp. Hij zag direct dat Hoogeveen in buitenspelpositie de 1-0 dacht binnen te schieten. Er ging een hoorbare zucht van verlichting over de tribune. Iedereen was vanaf dat moment definitief wakker.
Even later kreeg Nijs de bal op rechts. Met een tikje achter het standbeen speelde hij de bal door de benen van zijn tegenstander – die zal vast slecht geslapen hebben. De weg lag open en hij keek direct waar zijn maatje Mees liep. Met een prachtige curve legde Nijs de bal om de centrale verdediger heen, precies voor de voeten van de gevreesde topspits van Divisie 4-F. Geef Mees zo’n kans niet, want dat is doorgaans een doelpunt. Zo ook nu: wat een heerlijk begin!
Als we alle doelpunten uitgebreid gaan beschrijven, beslaat dit verslag ruim drie A4-tjes. Daarom in het kort: de 2-0 was wederom een assist van Nijs en een doelpunt van Mees.
De 3-0 werd een stiftje van Said en de 4-0 ook een stiftje, ditmaal van Nijs. De 5-0 kwam op naam van Mees na een heerlijke actie van Jasper en David. De 6-0 was een kopbal van Bernard (zijn eerste ooit!) en de 7-0 van David na een dubbele een-twee was om door een ringetje te halen. Alles lukte, alles viel op z’n plek. De tegenstander – overigens een heel goed en sportief team – stond erbij, keek ernaar en genoot stiekem mee van deze galavoorstelling van Bon Boys uit de Veldmaat.
Naast de mooie doelpunten diende zich een kwartier voor tijd een prachtig moment aan. Onze Sam heeft alleen in het begin van het seizoen wat minuten kunnen maken. Sindsdien staat hij met een hardnekkige blessure aan de kant. Toch was hij er het hele seizoen bij om zijn maatjes te steunen. Vaak in de rol van materiaalman of cameraman, en soms werd hij zelfs aangezien voor trainer. Je zag aan hem dat hij altijd naar het kunstgras keek met een blik van: dáár wil ik staan. Hoe mooi is het dan dat hij juist in de laatste wedstrijd van het seizoen mag invallen en direct de aanvoerdersband overhandigd krijgt van David? Zelfs de toeschouwers van Hoogeveen kregen kippenvel van het applaus bij zijn rentree. Ook onze brokkenpiloot Yannick, die dit seizoen een strippenkaart voor het ziekenhuis leek te hebben, maakte nog zijn minuten. Inderdaad: alles viel op z’n plek.
Na precies twee seconden blessuretijd floot de uitstekende scheidsrechter voor het einde. Deze wedstrijd gaat de geschiedenisboeken in. Nathan kreeg direct een bidondouche en werd op de schouders genomen door de spierbundels van onze jeugdhelden. Wat een prachtig team is dit en wat een geweldige prestatie hebben ze geleverd. Volgend jaar mag het vernieuwde JO17-1 wellicht clubs als IJsselmeervogels, FC Emmen of Cambuur Leeuwarden ontvangen op De Greune. Die zullen wel denken: Bon Boys? Ja, Bon Boys inderdaad! Of zoals de scheidend hoofdtrainer en onze voorzitter zaterdagavond tijdens de feestavond meermaals herhaalden: die mooie, warme en gezellige club uit de Veldmaat!
