In zijn laatste, allerlaatste wedstrijd als trainer pakte hij nog even een prijs. Alsof het zo moet zijn. Afgelopen zondag zette Gerard Bos na ruim 35 jaar een punt achter zijn roemruchte, succesvolle trainersloopbaan. Dat deed hij als de grote baas van Bon Boys 2, dat op de slotdag van het seizoen de periodetitel won en zich daarmee kwalificeerde voor het bekertoernooi van eerste elftallen. Noem het een afscheid in stijl.

Op de instagrampagina van Bon Boys kwam hij nog eens op zijn o zo bekende manier in beeld. Gerard huppelde het veld in als een jong veulen gooide de armen in de lucht en gooide er een vreugdekreet achteraan. Blij met de winnende goal van Lars Wijlens, waardoor zijn tweede elftal een uitstekende tweede seizoenshelft bekroonde met een periode en een gedeelde vierde plek in de reserve hoofdklasse. 

En dat was het dan voor Gerard. De reis zit erop voor de geboren Groninger, die niet alleen in de Veldmaat maar ook ver daarbuiten uitgroeide tot een klein fenomeen. Of moeten we zeggen een attractie? De Twentse Meistermacher en vriend van alle scheidsrechters begon ooit bij de buren van VV Haaksbergen, en belandde daarna bij Rood Zwart, Longa’30, Grol, NEO, Glanerbrug, Losser, Enter, Hoeve Vooruit. En niet te vergeten bij ons. Twaalf jaar geleden begon de opmars van Bon Boys aan de hand van Gerard, die in de vierde klasse het bed opschudde en de titel pakte.

Vorig jaar seizoen deed hij dat bij zijn terugkeer op De Greune met ons tweede. Met Gerard langs de lijn was het nooit saai, nooit stil. Zijn legendarische wedstrijdbesprekingen zijn doorgaans grappiger dan de Haaksbergse Revue. Ooit iemand meegemaakt die in een seconde tijd van een woedende storm kan veranderen in een kabbelend beekje? Gerard kon dat. De  opvliegerige man tijdens de wedstrijd veranderde in een stilleven als het eindsignaal had geklonken. Nou ja, bij wijze van spreken dan. 

Maar nu is het dan echt klaar. Gelukkig blijft hij in een andere functie wel betrokken bij onze club, zodat we nog niet af zijn van zijn luidruchtige aanwezigheid langs de lijn. Gelukkig maar.