Dit verhaal begint op 11 juli 2025: de directievergadering van Bon Boys 5. De zeskoppige “directie” bestond uit Rob voor de statistieken, Pim voor de randzaken rondom het elftal, Karsten voor de boetes, Tom als leider en trainer, Loes als verzorgster en wedstrijdstatisticus en Bob als aanvoerder, notulist en regelaar van alle overige onzin.

De belangrijkste vraag van de avond was simpel: wat wordt de doelstelling voor het aankomende seizoen en in welke klasse gaan we spelen? Dat agendapunt was snel afgerond: kampioen worden in de 7e klasse. Wel met de kanttekening dat zaken als het wisselbeleid en wel of niet trainen bij belangrijke wedstrijden aan de kant geschoven zouden worden. Simpel gezegd: de sterkste elf moesten spelen.

Verder kwamen ook andere, minder belangrijke punten ter sprake. We beschikten dit seizoen over zeventien spelers, de voorkeur ging uit naar een competitie in het Gelderse en natuurlijk moesten ook de winterstapavond en de eindbarbecue ingepland worden. Zoals elk seizoen zou die barbecue plaatsvinden na de laatste competitiewedstrijd. En geloof het of niet: er zijn blijkbaar nog steeds mensen die dat na drie jaar niet kunnen onthouden en dus niet aanwezig zouden zijn.

Dat is vergelijkbaar met spelers van v.v. Buurse die niet weten dat ze een dubbel paspoort hebben, of spelers van Hoeve Vooruit die denken dat er twintig flesjes in een krat zitten.

Nadat het eerste directielid in slaap viel, werd de vergadering gesloten.

Hoofdstuk 2 – Bekervoetbal als voorbereiding

De bekerwedstrijden kwamen eraan. Binnen Bon Boys 5 worden die traditioneel gezien als oefenwedstrijden. Dat bleek het seizoen ervoor ook al. Uit bij Hoeve Vooruit schoot de aanvoerder bewust een penalty mis, puur zodat we niet door zouden gaan in de beker.

We werden ingedeeld met FC Aramea 4, TVO 4 en Tubantia 3. Eigenlijk een perfecte poule: FC Aramea en TVO waren sterke ploegen, waardoor we drie mooie wedstrijden hadden om conditie op te bouwen en ons rustig klaar te stomen voor de competitie.

Werken aan de conditie was overigens geen overbodige luxe; sommigen liepen erbij als een Keniaan met een dubbele longontsteking. We begonnen tegen FC Aramea 4. De eerste hulptroepen moesten direct worden opgetrommeld, aangezien meerdere spelers nog op vakantie waren of andere “belangrijke” verplichtingen hadden. Uiteindelijk werden vier leenspelers geregeld en verrassend genoeg wonnen we met 0-4.

Ook de volgende wedstrijd tegen TVO werd met 4-0 gewonnen. De laatste “oefenwedstrijd” tegen Tubantia ging met 5-3 verloren, maar helaas viel de uitslag bij TVO – FC Aramea precies verkeerd voor ons uit. We waren door in de beker…

Hoofdstuk 3 – De competitie begint

Op 28 september stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Onze scout had de week ervoor concurrenten HSC ’21 en vv Haaksbergen bekeken.

Het scoutingsrapport was duidelijk: beide ploegen zouden geen probleem mogen vormen. Het spel van HSC ’21 liep als dikke stront door een trechter en het niveau bij vv Haaksbergen was dusdanig slecht dat onze scout ’s middags spontaan wakker werd toen het eerste elftal begon. Ook dat was overigens niet om aan te zien.

Dinsdag stonden er vijftien man op de training. Een prima opkomst dus. Nadat de keeper tussendoor nog even zijn pols brak, werd alsnog een degelijke training afgewerkt.

Kom maar op, Twenthe Goor. De eerste competitiewedstrijd werd uiteindelijk met 5-2 gewonnen. Een week later stond de uitwedstrijd tegen EFC PW op het programma, om 09.30 uur. FC Twente speelde thuis om 12.15 uur en meerdere spelers van EFC PW hadden seizoenkaarten. Daarom kwam de vraag of we misschien twee keer dertig minuten konden spelen.

Uiteindelijk werd besloten om gewoon de reguliere speeltijd aan te houden en eventueel de tweede helft iets eerder af te fluiten als de stand dat toeliet. Dat schoot volledig in het verkeerde keelgat bij de scheidsrechter — toevallig ook leider van EFC PW.

Bon Boys 5 kwam op een 1-2 voorsprong en precies op dat moment vond de scheidsrechter het een uitstekend idee om zestien minuten blessuretijd toe te voegen. EFC PW was in die fase uiteraard “de betere ploeg”. Gelukkig kwam uiteindelijk toch het laatste fluitsignaal: drie punten in de pocket.

De week erop wachtte vv Hoeve Vooruit. Op papier een makkelijke wedstrijd, al verliep de eerste helft behoorlijk stroperig. Een speler van Hoeve Vooruit werd vervolgens van het veld gestuurd. Blijkbaar is het niet toegestaan om tijdens een ingooi even een slok bier te nemen bij de dug-out.

Dankzij twee perfecte vrije trappen van onze aanvoerder werd de ban gebroken en liep Bon Boys 5 uiteindelijk uit naar een comfortabele 0-5 overwinning. Daarna volgden zeges op WVV ’34 (8-0), vv Haaksbergen (6-1) en TVO (1-4). Ondertussen begonnen de eerste blessures zich op te stapelen en werd de spoeling steeds dunner.

Op 23 november stond de wedstrijd tegen angstgegner Bentelo op het programma. Van onze kant was het een slappe wedstrijd en Bentelo bewees opnieuw fysiek vele malen sterker te zijn. Misschien ook logisch, aangezien de meesten daar met de beesten mee eten. Met een gestolen punt (1-1) keerden we terug naar Haaksbergen.

Concurrent FC Aramea was eveneens sterk aan het seizoen begonnen en was de volgende tegenstander. De wedstrijd ging lange tijd gelijk op. In de tweede helft ging FC Aramea één-op-één spelen in een poging de overwinning te forceren. Vooraf wisten we al dat de scheidsrechter waarschijnlijk een hoofdrol zou opeisen. En inderdaad: hij stelde niet teleur.

FC Aramea werd richting het einde sterker en de scheidsrechter besloot negen minuten blessuretijd toe te voegen. In de 98e minuut kreeg FC Aramea ook nog een penalty. Zeer scherp gezien: geen contact en een schwalbe zijn natuurlijk altijd honderd procent strafschopwaardig. Chapeau.

Maar als een engel uit de hemel stond onze keeper klaar. Een klein stapje vooruit, de concentratie van de nemer verstoren en vervolgens simpelweg de penalty stoppen. Onze reddende engel. Het tweede gelijkspel van het seizoen was een feit: 0-0. Na een simpele 6-0 overwinning op de reserve-Duitsers uit Buurse wachtte de wedstrijd van het seizoen: HSC ’21. Gezonde rivaliteit.

Normaal gesproken speelde Bon Boys 5 tegen HSC altijd in een 5-3-2-systeem, maar trainer Tom wilde het dit keer anders aanpakken: gewoon 4-3-3. HSC ’21 had zich volledig voorbereid op een 5-3-2-opstelling en zelfs een compleet strijdplan uitgewerkt. Helaas voor hen pakte dat nét iets anders uit.

Bon Boys 5 liet HSC alle hoeken van het veld zien. De aanvallen waren geweldig en de doelpunten nog mooier. Zonder twijfel de beste wedstrijd van het seizoen tot dan toe. Eindstand: 4-1.

Met een uitstekend gevoel gingen we de winterstop in.

Hoofdstuk 4 – De wintervergadering

De wintervergadering van de directie was een feit. De eerste seizoenshelft werd geëvalueerd en er werd besproken wat er eventueel beter kon richting de tweede helft van het seizoen. Die vergadering was opvallend snel afgelopen. Conclusie: we stonden er uitstekend voor, speelden goed voetbal en gingen ongeslagen de winterstop in als koploper.

De grootste zorg zat vooral in de fitheid van de selectie. Het lijstje met leenspelers werd namelijk steeds langer. Al moet gezegd worden dat dat het niveau soms ook niet bepaald omlaag haalde. Bon Boys 5 stond één punt los van FC Aramea, dat samen met vv Buurse een punt in mindering had gekregen van de KNVB na een handgemeen en een gestaakte wedstrijd in Buurse.

Hoofdstuk 5 – Kampioen!

De eerste wedstrijd na de winterstop was tegen SV Delden. Op papier een lastige tegenstander en dat bleek uiteindelijk ook. Bon Boys 5 won nipt met 1-2. Daarna volgden moeizame maar belangrijke overwinningen op TVO (0-1), Twenthe Goor (0-5) en EFC PW (4-0). Een uitstekende start van de tweede seizoenshelft.

FC Aramea bleef echter in het spoor van Bon Boys 5 en stond nog altijd op slechts één punt achterstand. Op zondag 8 maart wachtte de uitwedstrijd tegen HSC ’21. Wederom een lastige wedstrijd op papier. Bon Boys begon sterk en creëerde direct een handvol kansen. HSC stelde daar weinig tegenover.

Ondanks een flinke blessuregolf wist Bon Boys opnieuw enkele sterke leenspelers op te trommelen. Nadat de ploeg op een 0-2 voorsprong was gekomen, maakte HSC in de slotminuut nog de aansluitingstreffer. Gelukkig bleef het daarbij: 1-2 winst.

Daarna volgden overtuigende zeges op Hoeve Vooruit (8-0), WVV ’34 (1-3) en vv Haaksbergen (1-5). Vooral die laatste wedstrijd was zwaarder dan de uitslag deed vermoeden. Tijdens de derde helft kwam vervolgens het nieuws binnen dat HSC ’21 met 10-6 had gewonnen van FC Aramea.

De thuiswedstrijd tegen normaal gesproken sterk SV Delden werd daardoor van groot belang. FC Aramea had punten laten liggen tegen Twenthe Goor en HSC ’21, waardoor Bon Boys inmiddels zeven punten los stond.

De wedstrijd ging lange tijd gelijk op. SV Delden gedroeg zich daarbij af en toe als een peuter midden in de peuterpuberteit. Bon Boys kwam op achterstand en had het lastig, maar begon in de slotfase steeds meer aan te dringen. Dat resulteerde uiteindelijk in de gelijkmaker.

In de slotminuten viel een mislukt schot precies voor de voeten van Nick. Het leek ongeveer 38 meter buitenspel, maar de scheidsrechter had uitstekend gezien dat nummer 17 van Delden het buitenspel ophief.

Complimenten daarvoor. Bon Boys won uiteindelijk met 2-1.

SV Delden was daar niet bepaald blij mee. Na afloop volgde zelfs nog een verbale provocatie, waarbij werd aangekondigd dat Delden de punten twee weken later “wel cadeau zou doen” aan FC Aramea. Welkom in de 7e klasse.

Op 19 april stond de kampioenswedstrijd tegen Bentelo op sportpark De Pol op het programma. Alleen winst zou Bon Boys kampioen maken. Na een zenuwachtig begin kwam Bon Boys uiteindelijk eenvoudig op voorsprong. Die werd al snel uitgebouwd naar 6-0.

Bentelo leek er vrede mee te hebben en aangezien daar ook nog eens “Super Sunday” op het programma stond, vroeg de scheidsrechter of hij tien minuten eerder mocht affluiten. Zo gezegd, zo gedaan. Bon Boys 5 was kampioen.

Na enkele biertjes in de kantine van Bentelo vertrok de selectie richting sportpark De Greune. Daar bleek de complete Veldmaat uitgelopen om het team feestelijk binnen te halen. Zelfs de Plusmarkt en de Broodbode hadden blijkbaar de deuren gesloten, omdat je er op dat moment waarschijnlijk een kanon kon afschieten.

Na meerdere ererondes over de parkeerplaats op de schouders van supporters werd het tijd om een stevige bodem te leggen voor de rest van de dag. De barbecue van Slagerij Broekhuis was perfect geregeld — dank daarvoor. Daarna volgde hét moment van de dag: de platte wagen. Met een groot piratenschip begon Bon Boys 5 aan de tocht door Haaksbergen. Eerst even peuken halen bij de Tinq, daarna door naar TVO. Vervolgens ging de route langs Hoeve Vooruit, vv Haaksbergen en de rest van Haaksbergen.

Over dat gedeelte zijn bij mij helaas weinig details bekend. Vanaf het moment dat we bij TVO vertrokken, werd alles langzaam wat wazig. Heel af en toe komen er nog flarden terug. Misschien de volgende keer toch iets meer eten…